شانه
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
مینویسم . . .
بعد از روزها و ماهها، بعد از مدتها دوری و نبودن، بعد از هزاران خواستن و نتوانستن . . .
مینویسم نه برای تو، که برای خودم. برای خودی که برای تو میخواهمش.
برای خودی که هر چه دارد و هر چه هست، از توست.
برای خودی که نیست، برای تویی که هست.
مینویسم به آن زبان که تو بیاموزیام، به آن واژهها که تو بگوییام . . .
مینویسم . . . من تنها مینویسم.
تو خود بخوان،
آن چه را که باید، آن چنان که شاید . . .
برچسب: نویسنده: هلیا خوشنام تاريخ: پنجشنبه 19 اسفند 1395 ساعت: 10:43
زمان آن هنگام که لباس روز پوشید و وقت آن زمان که سحر نامیده شد، قدمی به مرگ نزدیکتر شدم.
گامی پیشتر رفتم برای برای رفتن و ماندن، برای نبودن و بودن.
بیست و شش سال گذشت از آن شب . . .
خوب و بد، ناراحت و خوشحال، شاد و ناشاد، اشک و لبخند و هزار هزار حال دیگرم بوده است در این ایام.
عمری گذشت و عمری اگر باشد خواهد گذشت و اگر نباشد . . .
دست خالی ماندن، آن کار که باید، نکردن، آنچنان که شاید، نبودن، جز تباهی و حرمان، نخواهد داشت.
اوست دستگیر، پس جز از او نباید که خواستن
تکیه و توکل بر اوست و بازگشت هم به او.
برچسب: نویسنده: هلیا خوشنام تاريخ: پنجشنبه 19 اسفند 1395 ساعت: 10:43